Polietylen (w skrócie PE) jest najczęściej spotykanym tworzywem sztucznym. Po raz pierwszy polietylen został zsyntetyzowany przez niemieckiego chemika Hansa von Pechmanna, który przygotował go przypadkowo w 1898 r. podczas badań nad diazometanem. Pierwsza przemysłowo praktyczna synteza polietylenu została ponownie przypadkowo odkryta w 1933 r. w Northwich w Anglii.

Historia produkcji polietylenu (PE)

opakowania z PEPodstawowym zastosowaniem tworzywa są opakowania z PE: torby foliowe, pojemniki w tym butelki, folie z tworzyw sztucznych, geomembrany itp. Przełomowy moment w komercyjnej produkcji polietylenu rozpoczął się wraz z opracowaniem katalizatorów, które promowały polimeryzację w łagodnych temperaturach i ciśnieniach. Pierwszym z nich był katalizator na bazie trójtlenku chromu odkryty w 1951 r. przez Roberta Banksa i J. Paula Hogana w Phillips Petroleum. W 1953 r. niemiecki chemik Karl Ziegler opracował układ katalityczny na bazie halogenków tytanu i związków glinu organicznego, który pracował w jeszcze łagodniejszych warunkach niż katalizator Phillipsa. Katalizator Phillipsa jest jednak tańszy i łatwiejszy w obsłudze, a obie metody są intensywnie wykorzystywane w przemyśle. Pod koniec lat 50-tych katalizatory Phillipsa i Zieglera były używane do produkcji polietylenu o wysokiej gęstości (HDPE). W latach 70-tych system Zieglera został ulepszony poprzez wprowadzenie chlorku magnezu.

Systemy katalityczne oparte na rozpuszczalnych katalizatorach, metalocenach, zostały zgłoszone w 1976 r. przez Waltera Kamińskiego i Hansjörga Sinna. Rodziny katalizatorów Zieglera i metalocenów okazały się bardzo elastyczne w kopolimeryzacji etylenu z innymi olefinami i stały się podstawą szerokiej gamy dostępnych obecnie żywic polietylenowych, w tym polietylenu o bardzo niskiej gęstości i liniowego polietylenu o niskiej gęstości.