Sterowanie urządzeniami audiowizualnymi na salach prelekcyjnych i konferencyjnych było często bardzo dużym wyzwaniem. Większość urządzeń funkcjonowała bowiem na własnych systemach kontrolnych, wymagając osobnego nadzoru ich funkcjonowania, oraz bieżącego dopasowywania ich działania do pozostałych urządzeń wchodzących w skład wyposażenia audiowizualnego. Dla operatorów był to ogrom pracy, czasem zdecydowanie za bardzo męczący nawet przy dość podstawowych eventach.

Systemy sterowania urządzeniami audiowizualnymi

systemy centralnego sterowania instalacją avNiemal wszystkie obiekty posiadające duże sale prelekcyjne zaczęły więc wyposażać się w centralne systemy sterowania urządzeniami audiowizualnymi, tworząc jedno centrum kontrolne dla wszystkich elementów infrastruktury. Nowoczesne systemy centralnego sterowania instalacją av umożliwiały bowiem synchronizację pracy wszystkich urządzeń, wchodzących w skład infrastruktury, oraz regulację ich działania w aktywnym trybie, dopasowując je do funkcji pozostałych elementów składowych. Sterowanie odbywało się całkowicie za pomocą programu komputerowego, który kontrolował pracę poszczególnych sterowników urządzeń jednocześnie, i umożliwiał zmianę parametrów pracy poprzez zmiany wprowadzane w bardzo prostym i intuicyjnym interfejsie, zdecydowanie łatwiejszym do opanowania niż skomplikowane i nieszczególnie wygodne programy, które służyły do sterowania pojedynczym rodzajem urządzeń. Systemy centralnego sterowania współpracowały z większością używanych urządzeń audiowizualnych, i w żaden sposób nie wymagały przystosowania ich do pracy z takowymi. Samoczynnie bowiem dopasowywały sterowniki oraz programy dodatkowe do urządzeń, a po podłączeniu jednostki centralnej do łącza internetowego mogły również samoczynnie pobierać i instalować takowe prosto ze stron producentów wyposażenia, wykonując również aktualizację sprzętową.

Jedną z największych zalet owych programów była bardzo wysoka autonomia pracy. Mogły być one kontrolowane manualnie, aczkolwiek najczęściej zostawały ustawiane w trybie wcześniej przygotowanym przez operatora i działały bez konieczności nadzoru, znacznie zmniejszając nakład pracy wymagany do prawidłowego działania wyposażenia audiowizualnego na obiekcie. Programy diagnostyczne samodzielnie usuwały również wszelkie niezgodności i raportowały nieprawidłowe działanie sprzętu.